Mzungus in Lira

Kop Ango! (How are you? in local language)
Zoals je ziet leren we dus geen L’uganda of Swahilies maar de lokale taal. Natuurlijk alleen maar leuker. Wat minder makkelijk voor als we naar Kampala gaan, maar dat zien we daar wel weer.

Dit weekend hebben we zoveel meegemaakt dat ik toch echt even een nieuwe verhaaltje wilde delen. Natuurlijk veel leesplezier ;-)

Mzungus in Lira
Onze eerste dagen in Lira zitten er inmiddels op. Adicho onze projectbegeleider heeft ons het hele weekend mee op sleeptouw genomen, en dat hebben we geweten ook. Van ’s ochtends tot ’s avonds hebben we al vier dagen lang Lira verkend. Vanalles heeft hij ons laten zien. Verschillende delen van de stad, supermarkten, restaurantjes, de kroeg en natuuurlijk de gewone markt. Erg leuk om alle lokale groenten en vis te zien. Vlees zie je er niet. Niet omdat ze het niet hebben, maar voor vlees hebben ze hele kleine houten kraampjes met een tekening van het dier wat er aangeboden wordt, bijvoorbeeld geit, kip of koe. Wanneer het kraampje dicht is, is er ook geen vlees. Als het open is wordt al het vlees in de volle zon aangeboden. Je ziet de kraampjes overal in de stad, maar dus niet op de markt zelf. Het lokale eten is gelukkig niet echt vies. Het zijn vooral prutjes, rijst, zoete aardappelen, bonen en erwten. Er wordt geen zout gebruikt maar toch smaakt het. Misschien wil ik het ook niet te goed proeven ;-)

Vrijdag nodigde Adicho ons uit om zondag bij zijn gezin te eten. Hij vertelde ons dat hij voor ons een kip ging slachten en of wij mee wilden eten. Erg vet natuurlijk! We hebben meteen gevraagd of wij het mochten slachten en dat was geen probleem. Zondag was het dan zover. Sjors als slager bij de Jumbo en ik als kok moet dat toch geen probleem geven. Toch waren we wel wat zenuwachtig, je maakt toch iets dood. Voordat we begonnen sleep Adicho nog even het mes en hij legde een doorzichtig zeiltje klaar in de door muren omringde binnenplaats. De enige kip die er rond liep was nog wat voedsel aan het pikken, niet wetend dat het zijn laatste maal betrof. Toen het mes in zicht kwam begon het wat zenuwachtig rond te lopen en rare geluiden te maken. Omdat de binnenplaats niet groter was dan vier vierkante meter was de kip na een zeer korte achtervolging gevangen. Adicho vroeg of één van ons hem wilde slachten en daar had ik natuurlijk wel oren naar. Ik moest met mijn rechtervoet op zijn poten en met mijn linkervoet op de door Adicho klaargelegde vleugels gaan staan. Terwijl de kip het uitkakelde legde Adicho me uit wat er ging gebeuren. Om het geluid van de kip wat eerder te dempen dan de daadwerkelijke slachting, drukte Adicho onder de kaak van de kip waardoor het ineens doodstil werd. Ik nam het van hem over en ik stond klaar om te snijden. Adicho haalde nog wat veren weg bij de plek waar de snede moest komen waarna het gebeurde. NA de slachting werd de kip meteen in kokend water gedompeld om het vervolgens te plukken. Hoewel de kip nog warm is van leven en het warne water, is het klaar om gesneden te worden.
Alle delen worden in dezelfde pan gaar gekookt en ook de poten worden in de soep meegestoofd. Daarna worden de andere bijgerechten klaargemaakt en het eten wordt geserveerd. Kip, rijst, bonen en wat sausjes. Sjors en ik kregen beiden een deel van de maag waar we natuurlijk heel blij mee waren. Uiteindelijk hebben we met drie kinderen en zes volwassen de maaltijd op. Hoewel de kip erg droog was smaakte het best goed, ook de bijgerechten waren niet vervelend om te eten. Na nog een keer opgeschept te hebben was het voldoende. Iedereen had lekker gegeten en de kip was helemaal op. (de gedetailleerdere versie van de slachting heb ik jullie bespaard)

Adicho en zijn vrouw hebben in huis twee vrouwlijke ‘hulpjes’. Eigenlijk doen zij praktisch alles waar om gevraagd wordt. Koken, schoonmaken, luiers verschonen, kinderen in bad en zo ook zorgen dat iedereen zijn handen kan wassen. Omdat er in huis geen stromend water is kwamen ze aanlopen met twee jerrycans water die ze getapt hadden bij een waterpomp. De vrouwen knielen voor je neer met een emmer, een beker en zeep, heel onderdanig. Je zeept je handen in en beetje voor beetje gooien ze het water over je handen tot je klaar bent met wassen. Een beetje raar is het wel. Je kunt niet begrijpen dat het zo werkt, maar je accepteert het.

Dit was ons overvolle weekend vol nieuwe dingen, waarbij het slachten van de kip wel echt het hoogte punt was. Ik hoop dat de verhalen niet te lang zijn en dat jullie weer wat meer te weten gekomen zijn over het leven hier. Vanaf vandaag, maandag, zijn we vier dagen aan het werk op het kantoor van Art for Children. Ook ik ben erg benieuwd wat ons allemaal te wachten staat. Ik houd jullie op de hoogte!

Apwoyo Matek (Thank you very much)
(schijnbaar betekent ‘Apwoyo’ dat je blij bent dat de andere persoon nog leeft en dat je het fijn vindt dat je hem ontmoet hebt)

Tim